رنگ چیست؟
رَنگ بازتابی از نور است که به شکلهای متفاوتی در میآید و این بازتاب مجموعهٔ وسیعی را شامل میشود.
اگر یک ناحیه باریک از طول موجهای نور مرئی توسط ماده جذب شود رنگ بوجود میآید.
وقتی که یک نور را از داخل منشور عبود میدهیم رنگ های مختلفی نمایش داده میشه که هرکدام از آنها یک اسم داره
مثل قهوه ای ، سبز ، زرد ، آبی ، قرمز
شما چند تا رنگ دیگه رو میشناسید ؟؟؟
شامل 17 اسلاید powerpont
لینک پرداخت و دانلود *پایین مطلب*
فرمت فایل:Word (قابل ویرایش و آماده پرینت)
تعداد صفحه: 364
فهرست و توضیحات:
عنوان..................................... صفحه
چکیده................................ 1
مقدمه................................. 2
فصل اول: کلیات ...................... 8
مبحث اول: فواید عملی تمیز مسؤولیت قراردادی و قهری 12
گفتار اول : تفاوت در جنبههای ماهوی......... 12
گفتار دوم : تفاوت در جنبههای شکلی.......... 21
مبحث دوم : ماهیت مسؤولیت مدنی پزشک... 26
گفتار اول : نظریه مسؤولیت قهری.............. 26
گفتار دوم : نظریه مسؤولیت قراردادی......... 30
گفتار سوم : نظریه منتخب..................... 35
مبحث سوم : انتخاب و جمع میان مسؤولیت قراردادی و قهری... 39
فصل دوم: قرارداد پزشکی ............. 44
مبحث اول: ارکان قرارداد پزشکی ...... 48
گفتار اول: تراضی .......................... 48
گفتار دوم: اهلیت .......................... 59
گفتار سوم: مورد معامله در قرارداد پزشکی .. 70
گفتار چهارم: مشروعیت جهت معامله............ 78
مبحث دوم: ماهیت حقوقی و خصوصیات قرارداد پزشکی 80
گفتار اول: ماهیت حقوقی قرارداد پزشکی ...... 80
گفتار دوم: خصوصیات قرارداد پزشکی........... 93
فصل سوم: تعهدات قراردادی پزشک ..... 99
مبحث اول: تعهد به درمان بیمار ... 100
گفتار اول- قاعده کلی: تعهد به وسیله ... 101
گفتار دوم- استثنائات قاعده: تعهد به نتیجه 105
گفتار سوم: تحلیل تعهد پزشک در قانون مجازات اسلامی 120
مبحث دوم: تعهد به ادامه درمان .... 122
گفتار اول : تبیین تعهد به ادامه درمان.... 122
گفتار دوم: اسباب معافیت از تعهد.......... 125
مبحث سوم: داشتن مهارت و رعایت موازین فنی و علمی و نظامات دولتی ... 129
گفتار اول: داشتن مهارت و قابلیت علمی .... 130
گفتار دوم: رعایت موازین فنی و علمی ...... 134
گفتار سوم: رعایت نظامات دولتی .......... 140
مبحث چهارم: تعهد به آگاه نمودن بیمار 145
گفتار اول: رضایت آگاهانه ................ 146
گفتار دوم: آگاه سازی در مراحل مختلف درمان 151
گفتار سوم: محدوده تعهد بر آگاه سازی ..... 157
مبحث پنجم: اخذ رضایت بیمار......... 165
گفتار اول: رضایت به درمان ................ 166
گفتار دوم: معافیت پزشک از اخذ رضایت ..... 167
مبحث ششم: عدم افشای اسرار بیمار . 174
گفتار اول: ارکان مسؤولیت افشای اسرار پزشکی 176
گفتار دوم: مواردی که افشای سر جایز است . 178
فصل چهارم: شرائط مسؤولیت قراردادی پزشک 188
مبحث اول: نقض قرارداد پزشکی ..... 189
گفتار اول: وجود قرارداد پزشکی .......... 189
گفتار دوم: عدم اجرای تعهد (خطای پزشکی).. 199
مبحث دوم: ورود خسارت .............. 234
گفتار اول: اقسام خسارت ................... 234
گفتار دوم: شرائط خسارت قابل مطالبه ....... 244
مبحث سوم: رابطه سببیت ............. 258
گفتار اول: رابطه سببیبت و تمیز سبب در تعدد اسباب 259
گفتار دوم: تأثیر اسباب خارجی بر مسئولیت پزشک 266
مبحث چهارم : شرط عدم مسؤولیت قراردادی (شرط برائت) 289
گفتار اول : نظریه شرط عدم مسؤولیت (معافیت از تقصیر) 290
گفتار دوم : نظریه شرط عدم مسؤولیت (جابجایی بار دلیل) 294
نتایج..................................... 302
پیشنهادها................................ 307
فهرست منابع ............................ 311
فهرست مطالب............................... 327
چکیده
تعهداتی که پزشک در درمان بیمار دارد، اعم از این که با رضایت بیمار یا بدون رضایت او شروع به درمان او نماید، یکسان است و میزان خسارت قابل جبران نیز در هر دو صورت، بطور مقطوع در قانون مجازات اسلامی تعیین شده است، لذا تعیین نهائی قراردادی یا قهری بودن مسؤولیت پزشک مشکل است. تأکید قانونگذار بر ضرورت حصول رضایت بیمار در مشروعیت اعمال پزشکی و پیش بینی شرط برائت، نظریه قراردادی بودن مسؤولیت پزشک را تقویت مینماید و تعهدات قانونی و حرفهای پزشک به عنوان تعهدات قانونی مترتب بر قرارداد بحساب میآیند.
رابطه پزشک و بیمار، قرارداد خصوصی موضوع ماده 10 قانون مدنی است و با در نظر گرفتن طبیعت خاص خود تابع شرائط عمومی صحت قراردادها است. پزشک به موجب قرارداد مذکور متعهد به درمان بیمار میگردد و در راه رسیدن به شفای بیمار، با رعایت موازین فنی و علمی و نظامات دولتی و آگاه نمودن بیمار از آثار و نتایج معالجه تلاش مینماید. بدست نیامدن نتیجه مطلوب، فی نفسه دلالتی بر نقض قرارداد و تحقق مسؤولیت پزشک ندارد و باید تقصیر پزشک ثابت گردد (مسؤولیت مبتنی بر تقصیر).
قانونگذار بنا به مصالحی، صرف ورود خسارت به بیمار را اماره تقصیر ومسؤولیت پزشک قرارداد (ماده 319 قانون مجازات اسلامی) و پزشک برای رهائی از مسؤولیت باید عدم تقصیر خود و به طریق اولویت قطع رابطه سببیت را ثابت نماید. برای تعدیل مسؤولیت مفروض پزشک درماده 322 همان قانون، اجازه داده شده است که پزشک قبل از شروع به درمان از بیمار تحصیل برائت نماید. شرط برائت باعث معافیت پزشک از مسؤولیت ناشی از تقصیر خود نمیگردد و فقط اماره تقصیر وفرض مسؤولیتی را که از ماده 319 استنباط گردید تا حد «مسؤولیت مبتنی بر تقصیر» تقلیل میدهد.
بدین ترتیب نه مسؤولیت پزشک مسوولتی مطلق و بدون تقصیر است و نه شرط برائت رافع تقصیرات پزشک در درمان است.
مقدمه
1- تبیین موضوع
پزشکی در بین مشاغل و حرفههای انسانی، جایگاه خاصی داشته است و با هالهای از احترام و تقدیر که زمانی به تقدیس نیز میرسید، برخوردار بوده است. زیرا این حرفه با جسم بشری و برای کم کردن درد و بیماری آن ارتباط دارد. پزشک تنها انسانی است که با اراده خود به وی اجازه میدهیم که با گرانترین شی وجودی ما یعنی؛ سلامتی بدنی و روحی ما تماس داشته باشد. به همین دلیل عجیب نیست که حرفه پزشکی ارتباط زیادی با دین داشته باشد و همسان علم خداشناسی باشد. در زمانهای قدیم به پزشک کاهن گفته میشد و بیمار بهبودی خود را در کنیسه جستجو میکرد که کاهن افسونگر با خواندن ورد و جادو تلاش میکرد تا خشم خدایان را که علت بیماری میدانستند فرو نشاند. در نتیجه همین قداست و راز آلودگی حرفه پزشکی، رابطه پزشک و بیمار رابطهای برابر نبوده است؛ پزشک ارادهای مقتدرانه و آمرانه داشت و مسؤولیت جایی نداشت و بیمار تسلیم محض و اطاعت کور کورانه.
با این همه، فاصله بین پزشک و بیمار، سابقاً کمتر بوده است و حتی تا نیمه قرن نوزدهم، بیمار همان اندازه از بیماری خود میدانست که پزشک بدان آگاهی داشت؛ پزشک از طریق بعضی داروهای ساده تلاش میکرد تا از شدت برخی از بیماریها مثل سرفه کردن و دل پیچه بکاهد، ولی در بیشتر حالات قادر به جلوگیری از پیشرفت طبیعی بیماری نبوده است. بیماریهای ساده خودبخود به سبب قدرت جسمی بشر برای پیروزی بر آن بهبودی مییافت و بیماریهای خطرناک بیمار را از پا در میآورد، بدون اینکه پزشک بتواند کمکی به بیمار نماید.
امورزه از افسونگری و غیبگوئی، در عمل چیزی برای پزشکان باقی نمانده است. در مقابل، علم پزشکی به دستاوردهای عظیمی رسیده است، به گونهای که میتوان گفت ظرف سی سال اخیر معادل سی قرن گذشته پیشرفت نموده است؛ امکانات و تجهیزات پیچیده و داروها و ترکیبات شیمیائی، علم پزشکی را تبدیل به معجزه نموده است. به گونهای که شاید بتوان گفت در آن امر محالی وجود ندارد. بسیاری از بیماریهای لاعلاج سابق، مثل طاعون و وبا و بیماریهای قلب و مغز و سرطان که روزگاری نسل بشر را کشتار مینمود با استفاده از دستاوردهای علمی جدید پزشکی به راحتی درمان میگردد.
با این همه حرفه پزشکی هرگز خالی از خطا نبوده و نیست و بسیاری از روشهای درمانی و داروهای تولیدی که مورد استفاده پزشکان قرار میگیرد موجب افزایش تهدید سلامتی جسمی بیماران گردیده است و پیشرفت علوم پزشکی هم قربانیانی بجا میگذارد. مداخلات غیر درمانی، مثل عملهای سقط جنین غیر درمانی، جراحیهای زیبائی، ساختن اعضای مصنوعی بدن و عملیات باروری پزشکی و آزمایشگاهی و تجربیات انسانی هم به حوزه فعالیت علوم پزشکی رخنه نموده است.
با پیشرفت علوم پزشکی، فاصله بین پزشک و بیمار زیاد شد، به گونهای که امروزه آنها در خصوص مسائل معالجه با زبان واحدی با هم سخن نمیگویند و فاصله میان آنها، سالیان طولانی تحصیل و خبرویت علمی و تخصصی است. دگرگونی روشهای درمانی نیز بر این افزایش فاصله کمک نمود؛ در بیشتر حالات، درمان بیماران در چارچوب بیمارستانهای عمومی یا خصوصی صورت میپذیرد و طب را از حرفهای که ارتباط بین پزشک و بیمار، رابطهای شخصی و مبتنی بر اعتماد و صداقت بود، به حرفهای گروهی کشاند و بسیاری از عملیات طبی و جراحی توسط گروههای پزشکی متشکل از پزشکان،دستیاران و تکنسین و پرستاران و ... که هر کدام درانجام عمل حرفهای خود استقلال عمل دارد صورت میپذیرد و بسیاری از آنان را بیمار از قبل نمیشناسد. بدین ترتیب رابطه انسانی پزشک و بیمار به حد ضعیفی تنزل یافته است. شکی نیست که این عوامل، توازن بین طرفین را مختل نموده است و بیمار کماکان تابع هیمنه و اقتدار پزشک باقیمانده است.
در مقابل این نابرابری عملی، قانونگذاران بر برابری پزشک و بیمار تأکید مینمایند و اولین وسیله برای تحقق این برابری، وضع مسؤولیت کیفری و مدنی پزشک از خطاهای فنی است که در هنگام انجام اعمال پزشکی مرتکب میشوند. این امر باعث از بین رفتن مصونیت تام پزشکان که در طول قرنهای مدید از آن بهره مند بودند گشت. در گذشته، پزشک بعلت عدم دستیابی به راهکارهای درمان فقط ناظر درد و مشقت انسانی بیمار بود، اما در حال حاضر که امکانات وسیع و پیشرفته در اختیار او قرار گرفته است عذر او پذیرفته نیست. همانگونه که انسانهای امروز دیگر تمام مصیبتهای خود را به حساب قضا و قدر نمیگذارد و در صورتی که درمانش با شکست مواجه شود تردیدی در سرزنش پزشک و اقامه دعوی برای مطالبه خسارت ناشی از خطای پزشک نمینماید.
حمایت از بیمار که طرف ضعیفتر در رابطه خود با پزشک است تنها با وضع مسؤولیت در خطاهای فنی در درمان بیمار برقرار نمیگردد. زیرا عمل پزشکی مشتمل بر دو جنبه است که هر کدام دیگری را تکمیل مینماید : جنبه فنی و جنبه انسانی؛ از جنبه فنی، پزشک متعهد است در درمان بیمارش تلاش صادقانه و موافق با دستاوردهای علمی پزشکی اقدام بنماید و از جنبه انسانی نیز لازم است شخصیت بیمار را احترام نماید و به اراده او اعتناء نماید و به تبع بدون حصول رضایت بیمار نمیتواند عمل پزشکی بر روی جسم او انجام دهد. انسان بر جسم خود سلطه مطلق و آزادی کامل دارد و حق حیات و سلامتی جسمانی از مهتمرین حقوق مربوط به شخصیت است و هیچ کس حتی به بهانه معالجه آن نمی تواند جسم دیگری را مورد تعرض و صدمه قرار دهد. هر چند قانون بخاطر مصلحت عمومی که در سلامتی افراد جامعه وجود دارد اعمال پزشکی را مباح گردانیده است، ولی این اباحه را مشروط به حصول رضایت بیمار یا نماینده قانونی وی نموده است، به گونهای که هر عمل طبی که بودن تحقق این شرط صورت پذیرد مشروعیت خود را از دست می دهد و موجب مسؤولیت می گردد ( بند2 ماده 59 قانون مجازات اسلامی ).
این سؤال از دیر باز مطرح شده است که رابطه پزشک و بیمار تابع وجود یک قرارداد فیما بین است و حقوق و تکالیف طرفین از قبل مورد توافق آنها قرار گرفته است یا رابطه ای قانونی است که تعهدات طرفین بموجب قانون مشخص شده است؛ تعهداتی که پزشک در معالجه بیمار دارد اعم از اینکه قراردادی وجود داشته باشد یا نداشته باشد یکسان است، لذا تعیین نهائی قراردادی یا قانونی بودن مسؤولیت پزشک با مشکل مواجه می گردد. با این همه بنظر می رسد تاکید قانونگذار بر ضرورت حصول رضایت بیمار قبل از شروع به درمان، نظریه قراردادی بودن مسؤولیت پزشک را تقویت می نماید و مصلحت اجتماعی و حمایت از بیماران که در موقعیت ضعیفتری قرار گرفتهاند اقتضاء می کند تعهدات قانونی و حرفهای پزشکان نیز در زمره تعهدات قراردادی بحساب آیند (ماده 220 قانونی مدنی)
نقض تعهدات پزشک و ارتکاب خطای پزشکی موجب ورود خسارات مادی و معنوی به بیمارمی گردد. این مشکلات همیشه ناشی از عوامل قهری و ناخواسته نیست، بلکه در غالب موارد ناشی از سهل انگاری پزشک و تقصیر وی می باشد. آیا بیمار زیان دیده حق دارد خسارات مذکور را مطالبه نماید وتحت چه شرایطی پزشک مسؤولیت دارد؟
امروزه روابط پزشک و بیمار گسترش یافته است و پیشرفت تکنولوژی علوم پزشکی اقتضا می کند تا ساز و کاری مناسب در نظر گرفته شود که بر اثر آن امنیت جانی و سلامتی بیماران تأمین گردد و پزشک با کوتاهی و تقصیرخود، جان و تن بیماران را به مخاطره نیفکند و پزشک خطا کار مسوول باشد و جامعه نیز از خدمات پزشکان محروم نگردد. تحمیل مسؤولیت سنگین بر پزشکان، آرامش خاطر آنها را زدوده و از درمان بیماران استنکاف مینمایند. تمامی سخن در یافتن مبنایی علمی و منصفانه برای مسؤولیت و برائت پزشک است؛ مبنایی که با حقوق مدرن تطابق داشته باشد و با مبانی فقهی و نظریات فقها سازگاری داشته باشد. قانون بدون مبنای علمی، دوام و بدون سازگاری با عرف و مذهب مقبولیت عمومی نمی یابد.
لینک پرداخت و دانلود *پایین مطلب*
فرمت فایل:Word (قابل ویرایش و آماده پرینت)
تعداد صفحه72
فهرست مطالب
فصل اول : 6
مقدمه 7 تعریف موضوع تحقیق 8
سؤالهای ویژه تحقیق 9
روش تحقیق 9
اهمیت و ارزش تحقیق 10
معنی لغوی تربیت 10
تربیت از نظر اصطلاحی 11
معنی تعلیم 11
معنی لغوی الگو 11
معنی اصطلاحی 11
فصل دوم 12
سابقة موضوع تحقیق 13
ضرورت و اهمیت تعلیم و تربیت 14
تعلیم و تربیت در اسلام 15
مهمترین مراکز تعلیم و تربیت 16
دین چیست؟ 17
ویژگیهای روش اسلامی 19
تعریف تربیت 20
ویژگیهای تعلیم و تربیت اسلامی 21
تفاوتهای فردی از نظر قرآن کریم 25
انواع وراثت 27
ویژگیهای رفاقت جوانان 31
مراحل تربیت 32
اهمیت تربیت کودک در خردسالی 33
پرورش ایمان و اخلاق 33
اهمیت رورش و تربیت اسلامی 34 احترام به شخصیت کودکان 35
نتایج کرامت و یا حقارت شخصیت 37
تحولات فرهنگ و تعلیم و تربیت 38
احتیاجات جامعه و تعلیم و تربیت 40
فلسفه اجتماعی و تعلیم و تربیت 41
تنبیه غیر بدنی 42
تشویق 46
نیاز کودکان به تحسین 49
آیا تربیت امکان پذیر نیست 50
روش الگویی 52
تربیت در گذشته 53
تعلیم و تربیت نوین 54
بازیابی فکری 55
اجتماعی ساختن محیط تربیتی 55
تحول تربیتی چگونه به وجود آمد؟ 56
پرورش اخلاقی 58
تربیت اجتماعی 59
نقش بازی در تربیت 60
مسؤولان تربیت و مسؤولیت سنگین آنها 61
عوامل مؤثر در تربیت و ضرورت هماهنگی بین آنها 62
فصل سوم 64
روش تحقیق 65
روش جمع آوری اطلاعات 65
فصل چهارم 66
یافته های تحقیق 67
فصل پنجم 68
پیشنهادها 69
فهرست منابع 70
مقدمه
سپاس فراوان آفریدگاری را سزا است که جهان هستی را همسان و هماهنگ با احتیاجات و نیازهای بشر سامان داده و با تدبیر حکیمانة خود آنرا پرورده است.
تحیات و درود نامحدود بر والاترین معلم و مربی انسان یعنی پیامبر گرامی اسلام (ص) که با مدد وحی الهی و کتاب آسمانی، بشریت را به صراط مستقیم و رهنمودهای درخشان فرهنگ و تمدن آشنا ساخته است، و همچنین بر امامان و پیشوایان راه حق که همواره اهتمام و عنایات خود را بر تعلیم و تربیت جامعة بشری مصروف داشته اند.
موضوع تعلیم و تربیت و روشهای آن ، مطلبی است که از دیر باز و زمانهای بسیار دور توجه بشر را به خود معطوف ساخته و در تمام عصرهای گوناگون زندگانی انسان ما از اهمیت والائی برخوردار بوده است.
علاوه بر پیامبران الهی که رسالت و مسئولیت تعلیم و تربیت جوامع بشری را بعهده گرفته بودند دانشمندان و اندیشمندان هرجامعه و ملتی همگام با آنان در این رهگذر می کوشیدند دانشمندان آن کتابها و رساله های فراوانی در این زمینه ساخته و پرداخته اند، و پیوسته کوششهای آنان هنوز در این زمینه به وضوح چشمگیری ادامه دارد. این ادعا گزافه گوئی نیست زیرا دانش و بینش بنیاد و اساس هرگونه اصلاح و زمینه برای پیشرفت هر جامعه ترقی خواه می باشد. تعلیم و تربیت است که می تواند این بینش و دانش را برای جامعه تضمین نموده و رسالت نشر علم و تقویت عقل و تهذیب نفوس مردم را بخوبی اداء نماید.
تعریف موضوع تحقیق
تحقیق در زمینه تعلیم و تربیت و روشهای آن در تاریخ تعلیم و تربیت انسان بخصوص جهان معاصر تازگی ندارد ولی با توجه به اهمیتی که روشها برای دستیابی به اهداف تعلیم و تربیت دارند الخصوص از این نظر دیدگاه معصومین علیه السلام عنوان این تحقیق است.
قسمت عمده ای از مشکلات اخلاقی بر اساس روشهای تربیتی نادرست و غیر اسلامی ایجاد می گردد . مطالعه تاریخ تعلیم و تربیت در اسلام نشان می دهد تربیت انسان متقی، مؤمن متعهد و خداجو بر اساس روشهای اصول الهی. اسلامی امکان پذیر است. در منابع معتبر اسلامی آیات و روایات بسیاری در زمینه های اصول و روشهای تربیتی اسلام آمده است.
هدفهای کلی و آرمانی تحقیق
اهداف کلی و آرمانی این تحقیق به دو قسمت تقسیم می شود، خود موضوع تحقیق و پیشنهادها. از آنجا که اهداف تعلیم و تربیت یک کشور باید با توجه به فلسفه اجتماعی مردم و ارزشهای مورد توافق یک جامعه تدوین شود، لذا در این تحقیق روشهای تعلیم و تربیت از دیدگاه معصومین مورد بررسی قرار گرفته که بینش اسلام و قرآن و بینش انبیاء الهی است. با توجه به اینکه روشهای تعلیم و تربیت برگرفته از قرآن و احادیث معصومین علیهم السلام می باشد. این روشها در جوامع اسلامی مخصوصاً ایران مورد استفادة نهادهای آموزشی پرورشی قرار می گیرد. و از سویی الگوهای واقعی تعلیم و تربیت اسلامی ائمه معصومین می باشد که سعی در پژوهش و بررسی روشهای تعلیم و تربیت از دیدگاه معصومین ضروری می باشد.
سؤالهای ویژه تحقیق
روش تحقیق
از آنجا که این تحقیق سعی دارد، روشهای تعلیم و تربیت از دیدگاه معصومین علیه السلام در کتب منابع اصلی مورد بررسی قرار دهد و مشخص کند روشهای تربیتی معصومین برای هدایت و راهنمائی انسان به سوی خداوند متعال و سعادت دنیا و آخرت دارای جنبه کاربردی می باشد.
از آنجا که در این تحقیق سعی دارد ، روشهای تعلیم و تربیت از دیدگاه معصومین علیه السلام در کتب و منابع اصلی مورد بررسی قرار دهد و مشخص کند روشهای تربیتی معصومیت برای هدایت و راهنمائی انسان به سوی خداوند متعال و سعادت دنیا و آخرت دارای جنبه کاربردی می باشد.
اهمیت و ارزش تحقیق
از آنجا که منابع مهم تعلیم و تربیت اسلامی بعد از قرآن کریم و احادیث و روایات رسیده از ائمه معصومین علیهم السلام می باشد، و آثار این احادیث در تربیت مسلمانان بر هیچ فرد منضفی جای ابهام و تردید باقی نمی گذارد این تحقیق در نظر دارد که تعلیم و تربیت از دیدگاه معصومین (ع) را از کتب و منابع غنی اسلام مورد بررسی قرار دهد.
قسمت عمده ای از مشکلات اخلاقی بر اساس روشهای تربتی نادرست و غیر اسلامی ایجاد می گردد مطالعه تاریخ تعلیم و تربیت در اسلام نشان می دهد تربیت انسان متقی، مؤمن و متعهد و خداجو بر اساس روشهای اصول و الهی اسلامی امکان پذیر است. در منابع معتبر اسلامی آیات و روایات بسیاری در زمینه های اصول و روشهای اسلام آمده است.
تعریف واژه ها یا اصطلاحات تحقیق
معنی لغو تربیت
«این کلمه در زبان عربی از «ربی، یربی» به معنای تهذیب ، جهت دادن، تدبیر، و رهبری کردن و غذا دادن آمده است. و فضل نور با ، یربو» به معنی زیاد شدن و نمو کرد
فهرست کلی
گام اول : ثبت نام در یک هاست رایگان
گام دوم : دانلود یک محتواساز رایگان
گام سىوم: تنظیم هاست برای نصًب وردپرس
گام چهارم : تنظیم فایل تنظیمات وردپرس
گام پنجم : آپلود فایلهای وردپرس روی هاست
گام ششم : تکمیل نصب گام هفتم: قرار دادن مطلب در سایت
گام هشتم : سایت خود را به جهان معرفی کنید لیست کتابهای منتشر شده در این زمینه
نوع فایل: word
قابل ویرایش 40 صفحه
مقدمه:
در تعریف و ماهیت حقوقى اقرار چند نکته اهمیت دارد:
اقرار نوعى اخبار است و اقرار کننده خبر مىدهد که حقى برای دیگری برعهدة وی ثابت است. از آنرو که وی قصد اخبار دارد، نه انشاء، اقرار نه یک عمل حقوقى (عقد یا ایقاع)، بلکه یک واقعة حقوقى است (شهید اول، القواعد...، 1/164؛ مجددی، 60)
حقى که در این تعریف موضوع اقرار است، در معنای اعم به کار رفته، و شامل عین، منفعت و حق به معنای اخص مانند حق شفعه، حق انتفاع، حق ارتفاق و حق قصاص مىشود. موضوع اقرار، هم مىتواند از امور مدنى باشد و هم از امور کیفری (خمینى، 2/50؛ سماکیه، 351-352؛ جعفری، دائرة المعارف...، 1/2599).
اقرار با دعوی و شهادت (بینه) تفاوت دارد، زیرا دعوی عبارت است از «اخبار به حقى به سود خبر دهنده و به ضرر دیگری» و شهادت «اخبار به حقى به نفع دیگری و بر ضرر شخص ثالث»، در حالى که اقرار - چنانکه گفته شد - اخبار به حقى استبه سود دیگری و بر ضرر خبر دهنده (تهانوی، 2/1183؛ عاملى، 9/212؛ زیلعى، 5/2-3)
اقرار همیشه جنبة ایجایى و اثباتى ندارد، بلکه گاهى سلبى است، چنانکه کسى اقرار کند که هیچ حقى بر ذمة دیگری ندارد. به همین سبب، برخى اقرار را اینگونه تعریف کردهاند: «اخبار به حقى لازم بر خبر دهنده، یا به نفى حقى از او» (اصفهانى، 2/229؛ خویى، 2/193)
خبر دهنده باید به صورت جازم و بدون تردید و تعلیق خبر دهد وگرنه اقرار باطل است. به همین سبب، برخى در تعریف اقرار «اخبار جازم» را ذکر کردهاند (شهید اول، الدروس، همانجا؛ خمینى، 2/49)
در برخى از موارد اخبارِ قائممقام شخص به ضرر او معتبر است و اقرار تلقى مىشود؛ مانند اقرار وکیل به آنچه در انجام دادن آن وکالت داشته است، چنانکه وکیلِ در بیع اقرار به فروش مال موکل نماید. از اینرو، برخى از فقیهان در تعریف اقرار گفتهاند:
«اخبار مکلف از خود یا موکل خود به حقى لازم» (ابن مفتاح، 4/157؛ بطاشى، 8/180؛ سماکیه، 449-451)
در اقرار خبردهنده از حقى سابق سخن مىگوید. بنابراین، اعتراف به حقى درآینده (حق مستقبل) به نفع دیگری، «وعده» تلقى مىشود، نه اقرار. برخى از فقیهان برای اخراج وعده از تعریف اقرار موضوع آن را «حق سابق» ذکر کردهاند (شهیدثانى، الروضة...، 6/380)
با توجه به نکات یاد شده مىتوان تعریف کاملتری از اقرار ارائه کرد: «اقرار عبارت است از اخبار جازم شخص یا قائم مقام او به حقى سابق برای دیگری بر ضرر خود یا نفى حقى از خود»
اقرار کننده به اقرار خود ملزم است. پس اگر کسى اقرار کرد که مبلغى به دیگری مدیون است، به پرداخت آن ملزم خواهد بود، یا اگر متهم، به قتل یا سرقت مالى اعتراف کند، جرم او ثابت مىشود (نک: ابن رشد، 2/471؛ سنگلجى، 74).
فهرست مطالب:
اِقرار
در تعریف و ماهیت حقوقى اقرار چند نکته اهمیت دارد
ارکان اقرار
الف - بلوغ
ب - عقل
ج - رشد
د - قصد
ه - اختیار
صیغه یا لفظ اقرار
اقرار مریض
اقرار به مجهول
تکذیب مقرٌّ له
اقسام اقرار
انواع اقرار از نظر مقرٌّ به
اعتبار اقرار
حدود اعتبار اقرار
تجزیه ناپذیری اقرار
موضوع اقرار (مقربه) از این جهت بر 3 قسم است
رجوع از اقرار
اثبات بىاعتباری اقرار
منابع و مآخذ
منابع و مأخذ:
ابن حزم، على، المحلّى، بیروت، دارالا¸فاق الجدیده؛ ابن حمزه، محمد، الوسیلة، به کوشش محمد حسون، قم، 1408ق؛ ابن رجب، عبدالرحمان، القواعد، بیروت، دارالمعرفه؛ ابن رشد، محمد، بدایة المجتهد، بیروت، 1402ق/1982م؛ ابن عابدین، محمدامین، العقود الدریة، بیروت، دارالمعرفه؛ ابن فهد حلى، احمد، المقتصر فى شرح المختصر، به کوشش مهدی رجایى، مشهد، 1410ق؛ ابن قدامه، عبدالله، المغنى، بیروت، دارالکتاب العربى؛ ابن مرتضى، احمد، البحر الزخار، بیروت، مؤسسة الرساله؛ ابن مفتاح، عبدالله، المنتزع المختار، صنعا، 1341ق؛ ابن هبیره، یحیى، الافصاح، حلب، 1366ق؛ ابواسحاق شیرازی، ابراهیم، التنبیه، بیروت، عالم الکتب؛ اصفهانى، ابوالحسن، وسیلة النجاة، بیروت، 1397ق؛ امامى، حسن، حقوق مدنى، تهران، 1364ش؛ انصاری، مرتضى، «قاعدة من ملک شیئاً ملک الاقراربه»، مکاسب، تبریز، 1375ق؛ باز، سلیم، شرح المجلة، بیروت، 1895م؛ بجنوردی، حسن، لقواعد الفقهیة، نجف، 1389ق/1969م؛ بحرالعلوم، محمد، عیوب الارادة فى الشریعة الاسلامیة، بیروت، دارالزهراء؛ بطاشى، محمد، غایة المأمول، عُمان، 1407ق/1987م؛ تهانوی، محمد اعلى، کشاف اصطلاحات الفنون، کلکته، 1862م؛ جعفری لنگرودی، محمدجعفر، دانشنامة حقوقى، تهران، 1356ش؛ همو، دائرة المعارف حقوق مدنى و تجارت، تهران، 1357ش؛ جوهری، اسماعیل، الصحاح، به کوشش عبدالغفور عطار، بیروت، 1990م؛ حر عاملى، محمد، بدایة الهدایة، به کوشش محمدعلى انصاری، قم، مؤسسة آلالبیت؛ همو، وسائل الشیعة، به کوشش عبدالرحیم ربانى، بیروت، داراحیاء التراث العربى؛ حصری، احمد، علم القضاء، بیروت، 1406ق/1986م؛ حصینى دمشقى، ابوبکر، کفایة الاخبار، عمان، دارالفکر؛ خلیل بناحمد، العین، به کوشش مهدی مخزومى و ابراهیم سامرائى، بیروت، 1408ق؛ خمینى، روحالله، تحریر الوسیلة، قم، قدس محمدی؛ خویى، ابوالقاسم، منهاج الصالحین، بیروت، دارالزهراء؛ دردیر، احمد، الشرح الصغیر، قاهره، 1393ق؛ دولتشاهى، فتحالله، اقرار مدنى، تهران، 1342ش؛ راغب اصفهانى، حسین، المفردات، استانبول، دارقهرمان؛ روحانى، محمدصادق، فقه الصادق، قم، 1412ق؛ زحیلى، وهبه، الفقه الاسلامى و ادلته، بیروت، دارالفکر؛ زیلعى، عثمان، تبیین الحقائق، بولاق، 1315ق؛ سبکى، على، فتاوی، بیروت، دارالمعرفه؛ سرخسى، محمد، المبسوط، قاهره، مطبعة السعاده؛ سماکیه، مجیدحمید، حجیة الاقرار فى الاحکام القضائیة، بغداد، 1970م؛ سنگلجى، محمد، آیین دادرسى در اسلام، تهران، 1329ش؛ سنهوری، عبدالرزاق احمد، الوسیط، بیروت، داراحیاء التراث العربى؛ سیوطى، الاشباه و النظائر، بیروت، 1407ق/1987م؛ شایگان، على، حقوق مدنى ایران، تهران، 1319ش؛ شربینى، محمد، مغنى المحتاج، بیروت، دارالفکر؛ شوکانى، محمد، السیل الجرّار، به کوشش محمود ابراهیم زاید، بیروت، 1405ق/1985م؛ شهید اول، محمد، الدروس الشرعیة، تهران، 1269ق؛ همو، القواعد و الفوائد، قم، مکتبة المفید؛ همو، اللمعة الدمشقیة، قم، دارالناصر؛ شهید ثانى، زینالدین، الروضة البهیة، بیروت، 1403ق/ 1983م؛ همو، مسالک الافهام، قم، مؤسسة المعارف الاسلامیه؛ شیخنیا، امیرحسین، ادلة اثبات دعوی، تهران، 1374ش؛ صاحب جواهر، محمدحسن، جواهر الکلام، بیروت، 1401ق/1981م؛ طوسى، محمد، الخلاف، قم، 1407ق؛ همو، المبسوط، به کوشش محمدباقر بهبودی، تهران، مکتبة المرتضویه؛ عاملى، محمدجواد، مفتاح الکرامة، بیروت، داراحیاء التراث العربى؛ عبدالملک، جندی، الموسوعة الجنائیة، بیروت، 1976م؛ علاءالدین سمرقندی، محمد، تحفة الفقهاء، بیروت، دارالکتب العلمیه؛ علامة حلى، حسن، تحریر الاحکام، قم، مؤسسة آلالبیت؛ همو، تذکرة الفقهاء، تهران، مکتبة المرتضویه؛ همو، قواعد الاحکام، تهران، 1329ق؛ غنیمى، اللباب، بیروت، 1405ق/ 1985م؛ فخرالمحققین، محمد، ایضاح الفوائد، قم، 1388ق؛ فیض کاشانى، محمدمحسن، مفاتیح الشرائع، به کوشش مهدی رجائى، قم، 1401ق؛ قاموس؛ قانون آیین دادرسى مدنى؛ قانون اساسى جمهوری اسلامى ایران؛ قانون حدود و قصاص و مقررات آن، مصوب 1361ش؛ قانون مدنى؛ قائممقامى، عبدالمجید، حقوق مدنى (اقرار)، تهران، 1341ش؛ قرآن مجید؛ کاسانى، ابوبکر، بدائع الصنائع فى ترتیب الشرائع، بیروت، 1406ق/1986م؛ متیندفتری، احمد، آیین دادرسى مدنى، تهران، 1324-1340ش؛ مجددی برکتى، محمد عمیم الاحسان، «القواعد الفقهیة»، قواعد الفقه، کراچى، 1407ق/1986م؛ محقق حلى، جعفر، شرائع الاسلام، به کوشش عبدالحسین محمدعلى، نجف، 1389ق؛ محقق کرکى، على، جامع المقاصد، قم، 1410ق؛ همو، رسائل، به کوشش محمدحسون، قم، 1409ق؛ مرعشى، محمدحسن، «قاعدة اقرار العقلاء»، فصلنامة حق، تهران، 1364ش، شم 4؛ مغنیه، محمدجواد، فقه الامام جعفر الصادق(ع)، بیروت، دارالجواد؛ مفید، محمد، المقنعة، قم، 1410ق؛ ملاخسرو، محمد، درر الحکام فى شرح غرر الاحکام، استانبول، 1301ق؛ موسوعة الفقه الاسلامى، قاهره، 1411ق/1990م؛ میرفتاح، عبدالفتاح، عناوین الاصول، تهران، 1274ق؛ نظامالدین برهانپوری، الفتاوی الهندیة، بیروت، 1400ق/1980م؛ همدانى، رضا، مصباح الفقیه، تهران، 1374ق؛ نیز:
Black's Law Dictionary, St. Paul, 1990; Code civil; Schacht, J., Introduction to Islamic Law, Oxford, 1991.